It is because of us

It is not something that I want to have, it comes by itself, when I am walking I can not help thinking about "Oh, how good that nobody can tell me why are you wearing this? why are your glasses on your head? why are you like this? why are you like that?"

I can not help thinking about I hate those people who are always telling you "I told you this" and now I am exactly the same, when I am reading news not only about these "Hejab" plan but also so many more important things like economics situation(Do you know about accommodation prices in Tehran?) I can not stop myself not to be one of those people and I am always thinking about those who had told "There is no difference...".

Have you seen this? What about this? What are we? where are we going?

هم نام

هم نام را به احتمال زیاد بیشتر خواننده های این وبلاگ تا حالا خواندن، داستان مهاجرت و یکی از جالب ترین نکته هاش برای من این که اگر بنگالی و رسوم بنگالی را با ایرانی و رسوم ایرانی جایگزین می کردی چه قدر اتفاق ها آشنا می شد. چه قدر می تونستی خیلی جاها آدم های دوروبرت یا حتی گاهی خودت را آن جا ببینی. مهاجرت برای نسل اول و دوم آن قدر تاثیر داره که واقعن نمی دونم ارزشش را دارد یا نه؟

دست

دست هام انگار مال خودم نبودن. بی حسِ بی حس، نمی تونستم کنترلشون کنم انگار که جزیی از من نیستن. وزن بسته ای را که دستم بود حس نمی کردم، حتی خودش را.

ترسناک بود.

عادت نکنیم

زندگی

این قافله عمر عجب می گذرد