بی دلیل نیست که دو سال پشت سر هم این سریال جایزه امی برای بهترین سری درام تلویزیون را گرفته. مکالمه ها، روابط، اتفاق ها همه چنان درگیرت می کنند که احساس می کنی میان این آدم های دهه 60 میلادی هستی. آدم ها سرگردانت می کنند همان قدر که خودشون سرگردانند. تو را می برند به دهه شصت، تو میان دود سیگارهاشون غرق می شی، خودکشی مریلین مانرو بهت زده ات می کنه، برای ترور کندی ناراحت می شی. "دان دریپر" را تحسین می کنی، ازش شاکی می شی، باهاش ناراحت می شی. وقتی ایده می زنه ذوق می کنی.
جالب این جاست که برخلاف بیشتر سریال ها، سری سوم سریال به خوبی و حتی شاید بهتر از سری اول و دومشه. اگر امسال هم امی ببره تعجبی نداره.
