و این منم ...

خواب

2011-12-28T19:42:00.000+03:30

بحث انتخابات بود، بحث می‌کردند به کی رای بدهیم. انتخابات؟ نمی‌فهمیدمِ، عصبی بودم، گریه می‌کردم. می‌پرسیدم یادتان نیست؟ از عمل‌گرایی می‌گفتند، از این که نباید کنار نشست. نمی‌فهمیدم: "مگر انتخاباتی در کاره؟ چی فرق کرده نسبت به دفعه قبل؟" گریه می‌کردم. می‌گفتند تو نمی‌فهمی، دوری، نیستی. من نمی‌فهمیدم.

یادشان هست؟

دزد

2011-04-17T10:16:00.002+04:30

تلفن را از دستم قاپید. پرسید ساعت چنده؛ می خواستم ساعت را نشونش بدم. می خواستم پیش داوری نکرده باشم که یک گروه پرسروصدای سیاه حتمن دزد هم هستند. کوچیک بودند همه زیر 18 سال.

پ.ن. دوباره همه شماره‌هام را از دست دادم؛ می شه لطف کنید شماره‌تون را اگر فکر می‌کنید باید داشته باشم برام ایمیل کنید؟

خواب آزادی

2011-04-15T17:16:00.001+04:30

دیروز مطلبی می خوندم در مقایسه آن چه در میدان تحریر اتفاق افتاد و آن سه میلیون نفر میدون آزادی. این که آن سه میلیون نفر هم اگر آزادی را ترک نکرده بودن شاید همه چیز فرق می کرد.

دیشب خواب می دیدم میدون آزادیم. تا چشم کار می کرد پر از آدم. خواب می دیدم یک جمع بزرگی هستیم که به ملت آماده رفتن می گیم بشینین تو رو خدا. میرحسین هم یک جایی آن اطراف داشت نگاه می کرد. بعد لباس سیاه ها آمدند. کشون کشون همه ما را که به ملت می گفتیم بشینین را بردن. تو خواب فکر کردم این ها به نشسته ها هم رحم نمی کنند.

مصاحبه

2011-04-12T19:10:00.001+04:30

همین جوری الکی استرس دارم. یک زمانی بود نمی فهمیدم ملت چرا استرس دارند؟ خیلی کم برای امتحان هام نگران بودم، حتی کنکور. نه که همه چیز را بدونم اما می دونستم سر جلسه وقتی امتحان شروع می شه اگر چیزی را بلد باشم می تونم بنویسم. یعنی آن لعنتی ذهنم را خالی نمی کنه انگار که هیچ وقت هیچی نشنیدی. بعدها این عوض شد. یعنی نه شاید هم عوض نشد، مدل ارزیابی عوض شد. یعنی دیگه یک ورق کاغذ نمی گذارن جلوت و برن پی کارشون. مشکلات من هم از همین جا شروع شد، احساس می کنم ذهنم خالیه. مثل وقتی که امتحان می دادم و معلم بالای سرم میومد. همیشه انقدر صبر می کردم که بفهمه حضورش مزاحمه و بره. اما نمی تونم به مصاحبه کننده بگم ببین عزیزم! حضورت مزاحم فکر کردن منه. نمی شه دیگه.

همینه که ایم اسکرود آپ بابام جان.

وسط

2011-04-04T23:11:00.001+04:30

گفتم برای این که این جا فقط محل غر زدن نباشه بگم که مشکل تا حد خوبی رفع شد، یعنی هنوز به جای قبل از هفته قبل نرسیدیم اما خیلی هم دور نیستیم. کلن در دستور کار قراردادن این توصیه که غرغرهای دانشجویی را نباید جدی گرفت کار خوبیه همیشه.

سینوسی

2011-03-29T07:51:00.002+04:30

بعد بعضی روزهاست مثل امروز که فکر می کنی یعنی می‌شه از این وضع بیرون بیای؟ یعنی انقدر دور به نظر می‌رسه که نگو. یک باگ بزرگ پیدا کردم که همه نتیجه‌هایی که تزم روش ساخته می‌شد را به طرز شدیدی عوض می‌کنه. یعنی می‌خوام بشینم یک دل سیر گریه کنم. همه این‌ها به خاطراین که معیاری که برای درستی برنامه انتخاب کرده بودیم تا حالا داشت همه چی را درست نشون می‌داد. حالا من دلم می خواد داد بزنم.

می دونم آخر دنیا نیست، می دونم همه دانشجوها از این روزها دارن؛ اما الان، این لحظه، این جایی که من هستم جاییه که دلم می خواد هیچ کس هیچ وقت نمودار سینوسیش گذارش بهش نیفته.

کاغذ، درخت، قتل

2011-03-19T20:16:00.004+03:30

دوست ندارم کاغذ دور بریزم. هر کاغذی در سطل آشغال غیربازیافتی انگار درختیه که من کمک کردم به بریدنش؛ تا جای ممکن همه حساب‌ها را آنلاین می‌دهم تا رسید کاغذی نفرستند. اما این کارت‌های اعتباری، یا دست‌کم کارت‌های اعتباری من، این چیزها حالیشون نیست. زنگ زدم که من همه کارهای بانکیم را آنلاین انجام می‌دهم، لطف کنید نفرستید این کاغذها را. گفتن ببخشید نمی‌شه. حالا من موندم و خروارها رسید که چندسالیه جمع شده چون از طرفی دلم نمی‌خواست همه اطلاعات مالی زندگیم را هر ماه بندازم در سطل بازیافت کاغذ. نه که حالا کسی منتظر باشه که رسید کارت من را چک کنه، اما به هرحال حس خوبی نداشتم. از طرفی درخت‌ها، درخت‌ها.

از رسیدها که بگذریم همه کارنامه‌هایی که در این سال‌ها گرفتم تا به‌ جاهای مختلف به خصوص سفارت‌ها بقبولونم هنوز دانشجو هستم، یا فرم‌های مربوط به کارهای سفارت که از سیرتا پیاز زندگیت را می‌نویسی، و هر کاغذ دیگه‌ای که نشانی از اطلاعاتی که می‌شه خصوصی در نظرشون گرفت، همه و همه یک کارتن بزرگ را پرکرده بودند. حالا حتی اگر ور نازکدلم هم می‌خواست قبول کنه که این چند تا رسید یک شاخه درخت هم نمی‌شن، ور محافظت‌کننده اجازه نمی‌داد این همه اطلاعات یک جا به این صورت دور ریخته شوند.
در نهایت کار به گرفتن یک نوار کننده کاغذ ختم شد. حالا من موندم و حجم بزرگی از نوارهای کاغذی. اما این همه ماجرا نیست. لذتی که در فرستادن این کاغذها به قتل‌گاهشون داشتم قابل‌وصف نیست. آن‌قدر که فکر می‌کنم "نکنه ناخودآگاهم همه این بازی‌ها سر درخت نبریم، اطلاعات خصوصی حفظ کنیم را درآورد تا به خواسته اصلیش برسه؟".

بیست و پنج بهمن

2011-02-15T21:21:00.002+03:30

تخمین یکی از دوستان از جمعیت حاضر:

چیزهایی رو که امروز دیدم، می نویسم براتون، چون اطلاع رسانی توی این وضعیت حداقل کاریه که می شه کرد

مشاهدات مربوط به ساعت 3:30 تا 5:15 هست توی فرعی های آزادی، حوالی شادمان. سر هر ورودی به آزادی حدود 20 تا 30 نفر نیروی انتظامی در دو طرف خیابون وایستاده بودن و اجازه تردد توی خیابون آزادی و ورود به اون رو نمی دادن. هر نوع تلاش برای مقاومت و حرکت توی خیابون آزادی منجر به برخورد میشد. برای همین مردم توی کوجه ها پراکنده شده بودن. کم کم و حدود ساعت 4:15 که جمعیت مردم توی کوچه ها بیشتر شده بود، بطور خود به خودی تبدیل شدن به تجمعهای کوچک. سر کوچه ها مردمی وایستاده بودن که ساکن خونه های کوچه بودن و به مردم میگفتن که اگه حمله شد، در خونه بازه. یواش یواش مردم به خودشون جرأت دادن که شعار بدن. مرگ بر دیکتاتور/ مبارک، بن علی، نویت سید علی/ مرگ بر خ... شعارها توی کوچه ها داده میشد. اما به تدریج مردم احساس کردن میتونن به سمت خیابون آزادی برن و شعار بدن. این کار که انجام شد، گاز اشک آور و تعقیب مردم با باتوم و جنگ و گریز هم شروع شد. متعاقب اون هم مردم هر جا تونستن سطل آشغال آتش زدن.

در یک مورد مشخص که من دیدم یک جمعیت قابل توجه در یک کوچه بسیار تنگ شکل گرفته و به سمت خیابون آزادی حرکت میکنه، من چند لحظه ایستادم و یه شمارش مختصر کردم. با توجه به طول جمعیت، تخمین من حدود 3000 نفر بود توی اون فرعی کوچک

در کل با توجه به سایر تعاریفی که از آشنایان در بقیه مناطق شنیدم و با توجه به تعداد بسیار زیاد فرعیها در مسیر امام-حسین تا آزادی و همینطور با توجه به بسیار شلوغتر بودن حوالی انقلاب، تخمین من روی حدود حداقل 500هزار نفره. خبرگزاریها بعضا گفتن چند ده هزار نفر. با توجه به احتیاط مرسوم و قابل درک خبرگزاریها در این مواقع هم، به نظرم عدد باید از جنس چندصد هزار نفر یاشه.

نمی دونم شب چی میشه و عده ای که قصد نداشتن برن خونه، چه میکنن

نکته جالب همدلی مردم و کسبه توی مسیر بود که هر کمکی از دستشون بر میومد، میکردن.

Damages

2011-02-07T09:05:00.007+03:30

Ellen: [to Patty] I don't believe in the law anymore, but I do believe in justice.

Damages, TV Series.

Blue Valentine

2011-02-02T00:37:00.002+03:30

والنتاینت آبیه وقتی اونی که دوستش داری و دوست داشته دیگه دوستت نداشته باشه. تو دیگه براش آن دیگری نباشی. حالا تو می‌خواهی قرمزش کنی. بخواه اما گول نخور؛ خواستن همیشه توانستن نیست.

تصویر

2011-01-29T10:11:00.004+03:30

و دوباره این اشک‌ها. قاهره، امروز؛ دیروز. در ذهنم فریادِ دیکتاتوری نمی‌ماند؛ حتی اگر امروز شکستش دوراز دسترس است، فردا روز دیگری است.

The King's Speech

2011-01-28T07:55:00.004+03:30

If I am King, where is my power? Can I declare war? Form a government? Levy a tax? No! And yet I am the seat of all authority because they think that when I speak, I speak for them.

p.s. A movie with a handful collection of memorable dialogues.

فوتبال

2011-01-22T07:31:00.002+03:30

برای بازی نیمه‌نهایی قرار گذاشتم امشب. انگار دلم می‌خواد باور کنم ایران حتمن کره‌جنوبی را می‌بره. دلم می‌خواد مردم خوشحال شوند، یعنی می‌شوند؟

شنبه‌ها با پیشگول

2011-01-22T07:28:00.002+03:30

خوابم میاد!

شنبه‌ها با پیشگول

2011-01-15T20:35:00.002+03:30

درحال گفتنِ چی کار می‌کنی؟ به نوازش ادامه بده.

آزادی

2011-01-14T07:31:00.007+03:30

جاناتان فرانزن نویسنده آمریکایی کتاب " آزادی" از طبقه‌ متوسط آمریکا می‌نویسد. بزرگ شدن در حومه شهر میسوری به فرانزن تجربه شخصی از زندگی شخصیت‌های کتابش داده، از دغدغه‌های شخصی، خانوادگی، سیاسی آن‌ها، از شادی‌ها و غم‌هایشان.

داستان مرکزی کتاب آزادی در مورد خانواده برگلاند است، یک خانواده متوسط آمریکایی که در حومه شهر سنت پل در مینه سوتا زندگی می‌کنند. در ابتدای کتاب تصویری که همسایه‌های خانواده برگلاند از آن‌ها دارند را می‌بینیم: والتر، مرد بسیار مودب، پتی یک زن خانه‌دار و دو فرزندشان :

" the Berglunds were the super-guilty sort of liberals who needed to forgive everybody so their good own fortune could be forgiven; who lacked the courage of their privilege. "

و از دید آن‌ها تغییرات خانواده تا سال‌های میانسالی پتی و والتر را می‌بینیم.

بخش‌های اول کتاب اتوبیوگرافی پتی است که به پیشنهاد روانکاوش نوشته شده. پتی خانواده بسیار لیبرالش را تصویر می‌کند و بی‌عدالتی که بعد از تجاوز پسر یک سیاست‌مدار بلندمرتبه لیبرال احساس می‌کند در حقش شده

"the feeling of injstice itself turned out to be strangely physical. Even realer, in a way, than her hurting. smelling, sweating body. Injustice had a shape, and a weight, and a temperature, and a texture, and a very bad taste."
این اتفاق پتی را از خانواده‌اش دورتر می‌کند تا جایی که برای کالج ترجیح می دهد با قبول یک بورس بسکتبال به کالجی در مینه‌سوتا برود. جایی که والتر و دوست نزدیک والتر، ریچارد را می‌بیند. ریچارد نوازنده گیتار است و به نوعی محبوب خیلی از دخترها. حتی پتی از والتر استفاده می‌کند تا به ریچارد نزدیک شود. و والتر آن طور که پتی توصیف می‌کند دیوانه‌وار عاشق پتی است و بسیار مودب. مثلث عشقی که این سه نفر می‌سازند بن‌مایه بسیاری از اتفاق‌های کتاب است. برای هر فرد این مثلث، دو نفر دیگر مهم‌ترین آدم‌های زندگیشان هستند و عشقشان به دونفر دیگر و درعین حال حسادتشان به نوع رابطه دونفر دیگر زندگی این سه نفر را برای همیشه تغییر می‌دهد. آدم‌هایی که با هم خوشحال نیستند، بدون همدیگر نمی‌توانند زندگی کنند.

کتاب داستان‌های موازی دیگری را هم پیش ‌می‌برد. داستان مشکلات خانواده با جویی، پسر خانواده، که از نظر سیاسی محافظه‌کار است، رابطه جویی با دوست دخترش، درگیرشدنش در فرستادن یک محموله خراب به عراق، تلاش والتر برای نجات یک نوع پرنده خاص و روابطش با همکارش که مثلث عشقی دیگری را به وجود می‌آورد. و در پیش‌زمینه همه این‌ها، نگاه متفاوت آدم‌ها به جنگ با عراق، محیط زیست و کاپیتالیسم.

برای منِ خواننده غیرآمریکایی، کتاب تصویری از طبقه متوسط آمریکا می‌دهد که باورپذیر است و گاهی بسیار آشنا. کتاب سومین رمان جاناتان فرانزن است و نقدهای بسیار مثبتی برایش نوشته شده است. کتاب خواننده را درگیر می‌کند و نثر بسیار خوب کتاب باعث می‌شود بخواهی خیلی از جمله‌ها را بلند بخوانی و نشانه‌ای بگذاری برای بعدها.

شنبه‌ها با پیشگول

2011-01-08T06:25:00.002+03:30

من اینجام!

شنبه‌ها با پیشگول

2011-01-02T02:25:00.003+03:30

در حال نگاه کردن به انعکاس صفحه موبایل در نور خورشید.

بی‌تفاوت

2010-12-15T00:13:00.005+03:30

همه شماره‌های روی موبایلم پاک شدن. اشتباهی.

ناراحت نشدم. عجیب هم نیست. تلفن آخرین راه ارتباطی من با آدم‌هاست؛ حتی بیشتر وقت‌ها با ایمیل سریع‌ترمی‌شود من را گیر آورد تا با تلفن. از طرفی خیلی از شماره‌ها دیگر کسی آن‌طرفش نیست؛ کوچ کرده‌اند از شهرشون یا از زندگی من.

دیدن صفحه خالی شماره‌ها حس عجیبیه. شبیه حس کسی که وارد شهر ناآشنایی شده. آرامش عجیبی داره دیدن صفحه خالی و اهمیت ندادن.

دار

2010-12-01T08:05:00.003+03:30

می‌کُشند که نشان دهند هستیم.

ِ

ناتوان

2010-11-29T22:27:00.004+03:30

پنجره را باز گذاشته بودم، هوای تازه می‌خواستم. پتویم را دورم پیچیدم و لیوان چای در دست و لپ تاپ روی پا شروع کردم به خواندن که بچه گربه همیشه بازیگوش و گریزان از یک جا نشستن آمد کنار من زیر پتو نشست، سردش شده حتمن.
کوچه ما در تهران پر بود از گربه و از بچه گربه. هر وقت کلید می‌انداختی وارد خانه شوی یکیشان پایین پایت بود با نگاه پرخواهش، بچه گربه‌هایی که هنوز نمی‌دانستند باید فرار کنند.
دیشب یاد گربه‌های کوچه‌مان افتادم، دلم گرفت. از این که کسی نیست برایشان دل بسوزاند. نه که این جا که هستم بهشت برین باشد، خانمی که گربه را به من داد گفت می‌ترسم همسایه‌ها سم بدهند بهش؛ اما هستند کسانی که مهم باشد برایشان. که کارشان عقیم کردن گربه‌های خیابانی باشد و پیدا کردن خانه برای آن‌ها.
دیشب فکر کردم هیچ وقت نباید بچه‌دار شوم؛ اگر وضع گربه‌های بی‌خانمان این به روزم می‌آورد با درد کودکان چه خواهم کرد وقتی کودک من دارد و آن دیگری نه؟ یا دیگری دارد و کودک من نه؟
دنیا عادل نیست و باید به این عادت کرد. می‌دانم. اما این دانستن از درد دیدن کودک بی‌انگشت کم نمی‌کند.

از شهر دور

2010-11-13T06:06:00.003+03:30

دختر چهارده سالشه شاید هم پانزده. پدر قولش را به پسرخواهرش داده برای عروسی همین تابستون. مادر دختر اصرار می‌کنه که بگذارین دست کم دیپلمش را بگیره. مادر دختر گریه می‌کنه. مادربزرگ دختر، مادر مادر، گفته اگر دخترتان جا گرفته من بزرگش می‌کنم؛ چرا دارید بچه را بدبخت می‌کنید؟ حالا پدر هرگونه ارتباط مادربزرگ با خانواده را ممنوع کرده؛ مادربزرگ شده آدم بده‌ی ماجرا. مادربزرگ، مادر و دختر (که در واقع کودک حساب می شه) همه درگیر. از صبح که ماجرا را شنیدم عصبانیم؛ از حماقت مردسالارانه‌ی مرد، از ناراحتی منفعل مادر، از بی‌چاره (به معنی بدون چاره) بودن مادربزرگ و از همه بدتر از درد دخترک، و از قانون، قانونی که دختر را برای رای دادن، برای رانندگی کردن و برای خیلی چیزهای دیگر کودک می‌داند اما برای ازدواج بالغ.

دختری با تتوی اژدها

2010-11-06T02:48:00.007+03:30

گم‌شدن دختر شانزده ساله یکی از خانواده‌های قدیمی سوئد که برای سی سال عمویش را درگیرخودش کرده تم اصلی داستانی کتاب " دختری با تتوی اژدها" است. روزنامه‌نگاری که به تازگی به خاطر انتشار اطلاعات غلط در مورد یک امپراطوری اقتصادی سوئد محکوم شده و از کار کناره گرفته استخدام می‌شه تا شاید عموی خانواده که حالا در سال‌های هشتاد زندگیه بدون دانستن حقیقت از دنیا نره؛ تنها کسی که هنوز ماجرا را پی‌گیری می‌کنه و فکر می‌کنه قاتل یکی از اعضای خانواده است. خانواده‌ای پر از آدم‌های عجیب و غریب.
تا این‌جا "دختری با تتوی اژدها" از تمام عنصرهای کتاب‌های جنایی کلاسیک استفاده می‌کنه تا داستان مهیجی را تعریف کند. اما این همه ماجرا نیست؛ شخصیت جالب ماجرا دختر لاغراندامی با انواع و اقسام تتو روی بدنشه که کارآگاه خصوصیه و یکی از جالب‌ترین کارآگاه‌های جنایی که تا به حال دیدیم. هرفصل کتاب با گفتن آماری در مورد خشونت بر ضد زنان در سوئد شروع می‌شود و درتمام کتاب نفرت از خشونت جنسی رایج در جامعه دیده می‌شود که گویا از این‌ ناشی می‎شود که نویسنده کتاب، Stieg Larsson ، در 15 سالگی شاهد تجاوز جمعی به یک دختر بوده و تمام زندگی برای این که نتوانسته کمکی به دختر بکند خود را سرزنش کرده.
کتاب دو قسمت دیگر هم دارد: "دختری که با آتش بازی کرد" و "دختری که کندوی زنبور را لگد زد". هر سه تا کتاب بعد از مرگ ناگهانی نویسنده در سال 2004 چاپ شده‌اند و به سرعت پرفروش شده‌اند. من خودم تعداد زیادی ازآدم‌ها را در مترو و فرودگاه دیدم که کتاب دستشونه. کتاب‌ها بسیار معتاد کننده هستند، من جلد اول را خوندم و حالا قبل از تموم کردن این قسمت پروژه‌ام(تا دوشنبه) فکر نمی‌کنم جرات کنم به قسمت دوم دست بزنم. یک فصل خوندن دیشبم به این ختم شد که امروز تا عصر قسمت اول را تموم کنم؛ همون مدل قدیمیه حالا یک فصل دیگه هم بخونم و الی آخر. به هر حال اگر کتاب جذاب می‌خواهید کاملن انتخاب خوبیه.

پ.ن. از کتاب درسوئد فیلم هم ساخته شده که چند وقت پیش روی پرده بود. دیوید فینچر هم داره از روی کتاب فیلم می‌سازه که قراره 2011 اکران شه. برای نقش روزنامه‌نگار جرج کلونی، برد پیت و جانی دپ اعلام آمادگی می‌کنن ولی در نهایت نقش به دانیل کرگ می‌رسه که به نظر من قیافه‌اش هم به سوئدی‌ها بیشتر شبیهه.

مصاحبه

2010-10-28T23:10:00.002+03:30

مرکز امتحانات دانشگاه مراقب برای سر جلسه امتحان استخدام می‌کنه. من هم گفتم بد نیست بالاخره، بریم ببینیم چه خبره. بعد حالا بماند که نه تنها یادم رفت مدارکی که خواسته بودن را ببرم، بلکه چنان من به خنده و شوخی و آن ها جدی همه چیز را برگزار کردن که بعد جلسه فک هر دو طرف ماجرا پایین بود. آخه خانومه صاف صاف برگشته می گه چرا این کار را می‌خوای بکنی؟ من در کمال صداقت گفتم پولش. گفت یعنی اگر داوطلبانه باشه نمیای؟ من هم گفتم معلومه که نه.

نه آخه یکی نیست بگه کی ممکنه به این سوال جواب بده آره و جوابش هم صادقانه باشه. کسل کننده ترین کار دنیاست سه ساعت ملت را دید زدن بابام جان.

Majority

2010-10-27T18:00:00.005+03:30

Scout - Atticus, you must be wrong....
Atticus - How's that?
Scout - Well, most folks seem to think they're right and you're wrong....
Atticus - They're certainly entitled to think that, and they're entitled to full respect for their opinions, but before I can live with other folks I've got to live with myself. The one thing that doesn't abide by majority rule is a person's conscience.

To kill a mockingbird, Harper Lee

خپل

2010-08-17T20:41:00.002+04:30

Inception

2010-07-21T03:49:00.004+04:30

Ariadne: Who wants to be stuck in a dream for 30 years?
Yusuf: Well, it depends on the dream

سرگردان

2010-07-20T18:18:00.000+04:30

جت لگ خر است.

کافه

2010-07-14T00:35:00.005+04:30

کافه‌ها مکان‌های موردعلاقه من هستند. جایی که بتونی هم‌زمان با کار کردن هر از چندگاهی میز کناری را نگاه کنی؛ یا یه این فکر کنی که اون دو تا که کنار پنجره نشستن این قرار بیرون اومدن چندمشونه؟ یا کتابی که آن آقا پیره می‌خونه را کشف کنی. وقتی مونترالی کافه خوب پیدا کردن خیلی سخت نیست؛ در بیشتر شهرهای آمریکای شمالی هم در بدترین حالت نزدیک هر دانشگاهی می‌تونی کافه‌های زنجیره‌ای پیدا کنی که تا دیروقت باز هستند. با همین دید وقتی پذیرش هتل در ادینبرو گفت اینترنت می‌خوای؟ گفتم نه و فکر کردم کافه رفتن را ترجیح می‌دهم به در اتاق هتل نشستن. تنها چیزی که در نظر نگرفتم این بود که کدوم کافه؟ کافه‌های محلی تقریبن همه ساعت 6 تا 7 تعطیل می‌کنند. 3 تا استارباکس پیدا کردم اطراف دانشگاه که فقط یکی تا 10 بازه و آن هم درحال بازسازیه. کافه‌ای که الان هستم تا 10 بازه اما اینترنتش یک ساعته است. خلاصه بد حکایت قیروقیف شده.

ادینبرو برای من شده نماد شهری که کافه نداره و با همه قشنگیش یک حس عجیبی به من می‌ده. شهری که کافه نداره برای من حس تنهایی میاره، و به طرز عجیبی غمگینم می‌کنه.

2010-07-10T21:45:00.002+04:30

کتاب Eat, Pray, Love را دوست نداشتم. بار اول فکر می‌کنم دوسال پیش شروع به خوندنش کردم و آن موقع به نظرم کلیشه‌ای آمد و از دو سه بخش جلوتر نرفتم. این‌بار با این دید شروع کردم که فیلم کتاب تا چند وقت دیگر میاد و با توجه به علاقه اساسی به جولیا رابرتز فیلم را که باید ببینم، پس کتاب را هم بخونم. به خصوص که بسیار کتاب راحتیه(از نظر نوشتاری) برای خوندن.

کتاب داستان سفر یک ساله الیزابت، نویسنده نیویورکی کتاب، به ایتالیا، هند و اندونزیه. الیزابت یا لیز در سی سالگی همه چیزهایی را که فرهنگ آمریکایی برای یک زن تا این سن لازم می‌دونه تا برچسب موفق بهش بزنه داره: کار خوب، زندگی زناشویی، خانه در کنار شهر، آپارتمان در شهر. با همه این‌ها، لیز خوشبخت نیست و از همسرش جدا می‌شه. بعد از طلاق و یک شکست عاشقانه دیگر، لیز تصمیم می‌گیره دوباره خوشی (pleasure) را به دست بیاره و از نظر روحانی هم خودش را تقویت کنه. با یک قرارداد کتاب از ناشرش همه راه‌ها براش باز می‌شه: در ایتالیا با خوندن زبان و خوردن غذاهای ایتالیایی قراره لذت ببره؛ در هند به خدا نزدیک‌تر بشه و در اندونزی به تعادلی از هر دو برسه: عشق.

کتاب مدت‌ها در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز بوده. اما این باعث نشد من در طول خوندنش از یک جایی به بعد به این فکر نکنم که "چرا فکر می‌کنی مجبوری تمومش کنی؟". قسمت مربوط به ایتالیا خوبه. اما در مورد هند و اندونزی تنها چیزی که باعث ‌شد بتونم به خوندن ادامه بدهم نثر دوست‌داشتنی نویسنده، الیزابت گیلبرت، است. هرچند کاملن می‌تونم بفهمم چرا کتاب تا این اندازه معروف شده، اما اصلن کتاب من نیست.

پ.ن. نوشته شد در ارتفاع چندهزار پایی بر فراز اقیانوس آتلانتیک در بی‌کاری ناشی از نبود فیلم خوب.

خشم

2010-05-11T06:32:00.005+04:30

درس می خونم، درس می دهم، سر کلاس با بچه‌ها شوخی می کنم، نتیجه بازی هاکی مونترال را چک می کنم، به صدای شادی مردم که از حذف نشدن تیمشون خوشحالن گوش می دهم. اما ....

هر چند وقت یک بار قیافه‌هاشون میاد جلوی چشمم؛ یادم میاد که دیگه نفس نمی‌کشن. عکس مادر فرزاد کمانگر دیوانه‌ام می‌کنه. خبر تایید حکم‌ اعدام‌هایی که این چند وقت خوندم یادم میاد. احساس ناتوانی می‌کنم. از زندگی روزمره‌ی آرومم خجالت می‌کشم. ناراحتم، عصبانیم.

از این خشمی که تو تک تک ما دارن می‌کارن چی می‌خوان درو کنن؟

نگاه

2010-04-28T02:43:00.005+04:30

جمله حامد قدوسی" من انبوهی از دوستانم را تصور می‌کنم که به دلایل مذهبی هرگز در صورت یک زن غریبه نگاه نکرده‌اند" برای من یادآور بحث‌های درون دانشکده‌ای سال‌های اول دانشجویی است. آن زمان که مذهبی‌های دانشکده می‌گفتند "اختلاط خانم‌ها و آقایان باعث فشار وارد آمدن به آقایان می‌شود". این که استاد محترم دانشکده ریاضی، دانشجوی دختر کلاس را به دلیل این که تمام دانشجویان کلاس پسر هستند مجبور به حذف درس کرد.

جمله شادی صدر "به من نگویید که می‌توان در ایران پسری تازه به سن بلوغ رسیده بود و بزرگ و بالغ شد، بی آنکه به زنان متلک گفت؛ بی‌اغراق، این بخشی از روند بزرگ‌شدن برای مردان در ایران است. تجربه‌ای که بدون آن، مرد ایرانی، مرد نمی‌شود" درست نیست و به راحتی نقض می‌شود؛ و کل نوشته قابل دفاع نیست. اما یادمان نرود که برای نشان دادن خطای این جمله دلیلی ندارد از سمت دیگر بام بیفتیم. نگاه نکردن به صورت زن غریبه یا تابونبودن رابطه زن و مرد دلیل بر نگاه غیرجنسیتی داشتن نیست. این نگاه‌های جنسیتی خیلی بیشتر از آن‌چه که به نظر می‌آید در ما (زن و مرد ایرانی) رخنه کرده. و البته برای مبارزه با این نگاه و باقی نگاه‌های جنسیت‌زده چاره کار جدا کردن یک گروه از دیگری و در مقابل هم قرار گرفتن نیست. به هرحال همه در یک کشتی هستیم.

برف

2010-04-27T20:50:00.003+04:30

داره برف میاد. درخت‌ها شکوفه دارن و داره برف میاد. حتمن امروز صبح بیشتر آدم‌ها مثل من مدتی را به این گذروندن که لباس گرم‌تری پیدا کنند.

***

از اولین برف زمستون ، یعنی اولین برف بعد از سفر من، دلم گرفت. روزهایی بود که دلم بهانه می‌خواست برای گرفتن. اولین برف که آمد جمعه بود. این جا که من هستم جمعه‌ها دلگیر نیست، جمعه شیطنت پنج‌شنبه‌های ایران را دارد، پر از انتظار برای اتفاق‌های خوب. اما از همان اولین برف شروع شد، یکی از آن برف‌ها که آرام آرام می‌آید و قبل از این که بفهمی همه جا را سفید می‌کند. از پنجره کافه کنار دانشگاه گذر آدم‌ها را نگاه می‌کردم که دلم گرفت. گفته بودم که دلم بهانه می‌خواست. از همان برف بود که شروع شد. هر هفته، جمعه دلم بهانه‌ای برای گرفتن پیدا می‌کرد، برای اشک ریختن.

امروز که بارش برف شروع شد، یاد اولین برف افتادم، یاد احساس دلتنگی.

***

امروز که نگاه می‌کنم انگار اولین برف همین دیروز بود، اما انگار از همه آن احساس دلتنگی‌ها سال‌ها گذشته. ذهن من، هر چه را که دوست نداره پاک می‌کنه. گاهی این موضوع من را می‌ترسونه. می‌دونم که این سپر دفاعی من در برابر مشکلاتیه که دوست ندارم بهشون فکر کنم. اما به کارا بودن این نوع دفاع شک دارم.

Surviving

2010-04-26T03:53:00.003+04:30

Forêt Ouareau, Quebec

Annie Hall

2010-04-25T06:11:00.004+04:30

Alvy Singer: [narrating] After that it got pretty late, and we both had to go, but it was great seeing Annie again. I... I realized what a terrific person she was, and... and how much fun it was just knowing her; and I... I, I thought of that old joke, y'know, the, this... this guy goes to a psychiatrist and says, "Doc, uh, my brother's crazy; he thinks he's a chicken." And, uh, the doctor says, "Well, why don't you turn him in?" The guy says, "I would, but I need the eggs." Well, I guess that's pretty much now how I feel about relationships; y'know, they're totally irrational, and crazy, and absurd, and... but, uh, I guess we keep goin' through it because, uh, most of us... need the eggs.

The cutest dragon ever

2010-04-21T06:23:00.005+04:30

خیام

2010-04-20T20:35:00.002+04:30

با هم سوار آسانسور می شویم. نگاهم می کند، می پرسد اسپانیایی؟ لبخند می زنم نه. می گوید پس ایرانی، تعجب می کنم؛ معمولن به این زودی به ایران نمی رسند. با لبخند می گویم چه خوب حدس زدی. می گوید مردم کشور خیام را می شود شناخت. و من باید پیاده شوم. نرسیدم بگویم روزم را ساخت با یادآوری این که هنوز هستند غیر ایرانیانی که وقتی اسم کشورم را می شنوند برایشان یادآور خوبی هایش باشد.

Time

2010-03-11T08:07:00.008+03:30

Female patient: "Time changes everything."

House: “It’s what people say. It’s not true.
Doing things — changes things.
Not doing things — leaves things exactly as they were. ”

3-0

2010-03-09T03:44:00.005+03:30

حدود سه چهار ماهی هست که شروع شده. از نزدیکی های تولد 29 سالگیم. انگار گذر زمان را لمس کرده باشم، از همون وقت ها نشستم به قضاوت کردن زندگیم، انتخاب هام، اشتباه هام، موقعیت های از دست داده ام.

احساس می کنم آماده این سی سالگی که پشت در این پا و آن پا می کنه نیستم. مثل مهمونیه که زود آمده و من هنوز آماده نیستم. تصوری که از زنذگی خودِ سی ساله ام داشتم با زندگی الانم فرسنگ ها متفاوته و به نظر نمی رسه چند ماه برای پر کردن این فاصله کافی باشه.

باورم نمی شه، ولی این ناباوری مانع زمان نمی شه، زمان می گذره. روزها، هفته ها، ماه ها.

وقتی بیست ساله بودم سی ساله ها از دنیای دیگری بودند، احساس برتری می کردم، احساس متفاوت بودن. آن ها را غرق در زندگی روزمره می دیدم و فکر می کردم چه غم انگیز. حالا خودم را گرفتار همان روزمرگی ها می بینم؛ فهمیدن این که متفاوت نیستی دردناکه.

گاهی فکر می کنم یعنی "the big 3-0" همون قدر که از بیرون به نظر می رسه ترسناکه؟

این مردان دیوانه

2010-02-18T09:27:00.004+03:30

بی دلیل نیست که دو سال پشت سر هم این سریال جایزه امی برای بهترین سری درام تلویزیون را گرفته. مکالمه ها، روابط، اتفاق ها همه چنان درگیرت می کنند که احساس می کنی میان این آدم های دهه 60 میلادی هستی. آدم ها سرگردانت می کنند همان قدر که خودشون سرگردانند. تو را می برند به دهه شصت، تو میان دود سیگارهاشون غرق می شی، خودکشی مریلین مانرو بهت زده ات می کنه، برای ترور کندی ناراحت می شی. "دان دریپر" را تحسین می کنی، ازش شاکی می شی، باهاش ناراحت می شی. وقتی ایده می زنه ذوق می کنی.

جالب این جاست که برخلاف بیشتر سریال ها، سری سوم سریال به خوبی و حتی شاید بهتر از سری اول و دومشه. اگر امسال هم امی ببره تعجبی نداره.

رسیدن هنر گام زمانست

2010-02-11T19:07:00.003+03:30

امروز نه آغاز و نه پایان جهانست
ای بس غم و شادی که پس پرده نهانست
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمانست

هوشنگ ابتهاج (سایه)

22 بهمن

2010-02-10T19:48:00.003+03:30

روز شکست دشمن، روز پیروزی ما.

ازمايش عكس

2010-02-09T10:30:00.001+03:30

Blogger Mobile

2010-02-09T10:18:00.004+03:30

I am writing this post via email using http://www.blogger.com/mobile-start.g

Haha, it seems cool to me although I was not able to use the SMS yet.

فارسی

2010-02-09T10:18:00.003+03:30

آزمایش

I served the king of England

2010-01-17T07:43:00.005+03:30

فیلم I served the king of England یکی از معدود فیلم هاییه که باعث شده اند از خواندن زیرنویس های فیلم جا بمونم، زیبایی خیلی از صحنه های فیلم چنان غرقت می کنه که فراموش کنی به خوندن زیرنویس ها ادامه بدهی.

فیلم براساس یکی از کتاب های معروف کشور چک ساخته شده و روایت زندگیٍ یک خدمتکار بلندپرواز به نام Jan Dite است. صحنه اول فیلم دروازه زندان را نشون می ده با صدای راوی فیلم، جان، که می گه امروز از زندان آزاد شده. مدت محکومیت جان 15 سال بوده اما به دلیل عفو عمومی بعد از 14 سال و نه ماه آزاد می شه. همین صحنه و چشمان خندان جان لبخندی به لب من آورد که تا مدتی بعد از تموم شدن فیلم هم حس خوبش باقی مانده بود.

خواب هایم

2009-11-10T10:04:00.003+03:30

با هم هستیم، کنار دریایی، پای درختی، خانه ی دوستی یا جای آشنای دیگری. حرف می زنیم، می خندیم، شادیم. ناگهان ساکت می شوی. می بینم نیستی، به اطراف نگاه می کنم نیستی. جایی دور پیدایت می کنم، می پرسم خوبی؟ می گویی خوبی و گویی نمی دانی منتظرت بوده ام. منتظر می مانم چیزی بگویی اما انگار هیچ وقت چیزی برای گفتن نداشته ای. انگار نمی شناسیَم. هر بار می گویم باشد، خداحافظ.

و این خواب هر شب تکرار می شود، فکر می کنی امشب کجا باشیم؟

And this too shall pass

2009-10-27T00:05:00.001+03:30

این نیز بگذرد.

امید

2009-09-18T02:44:00.001+04:30

امیدوارم

می ترسم

امیدوارم

می ترسم

امیدوارم

می ترسم
.
.
.
.

دلتنگی

2009-08-14T20:49:00.001+04:30

به اندازه همه دنیا دلتنگم

برای این روزها - سینما 2

2009-07-23T23:00:00.007+04:30

نشان دادن دو انگشت دست به شکل V به نشانه پیروزی زمان جنگ جهانی دوم در انگلستان شروع شد. در فیلم V for Vendetta که زمانش در دهه دوم قرن بیست و یک و در کشور انگلستان می گذره، یک مبارز نقاب دار این نماد را برای انتقام انتخاب می کنه. برای انتقام گرفتن از آدم های دولت فاشیستی حاکم. برای زنده کردن امید در مردم، برای برگردوندن زندگی به مردم. یک جا V در اولین پیام تلویزیونی به مردم می گه:

Good evening, London. Allow me first to apologize for this interruption. I do, like many of you, appreciate the comforts of every day routine- the security of the familiar, the tranquility of repetition. I enjoy them as much as any bloke. But in the spirit of commemoration, thereby those important events of the past usually associated with someone's death or the end of some awful bloody struggle, a celebration of a nice holiday, I thought we could mark this November the 5th, a day that is sadly no longer remembered, by taking some time out of our daily lives to sit down and have a little chat. There are of course those who do not want us to speak. I suspect even now, orders are being shouted into telephones, and men with guns will soon be on their way. Why? Because while the truncheon may be used in lieu of conversation, words will always retain their power. Words offer the means to meaning, and for those who will listen, the enunciation of truth. And the truth is, there is something terribly wrong with this country, isn't there? Cruelty and injustice, intolerance and oppression. And where once you had the freedom to object, to think and speak as you saw fit, you now have censors and systems of surveillance coercing your conformity and soliciting your submission. How did this happen? Who's to blame? Well certainly there are those more responsible than others, and they will be held accountable, but again truth be told, if you're looking for the guilty, you need only look into a mirror. .... . More than four hundred years ago a great citizen wished to embed the fifth of November forever in our memory. His hope was to remind the world that fairness, justice, and freedom are more than words, they are perspectives. So if you've seen nothing, if the crimes of this government remain unknown to you then I would suggest you allow the fifth of November to pass unmarked. But if you see what I see, if you feel as I feel, and if you would seek as I seek, then I ask you to stand beside me one year from tonight, outside the gates of Parliament, and together we shall give them a fifth of November that shall never, ever be forgot.

این فیلم یکی از فیلم هاییه که من به خاطر دیالوگ هاش دوستش دارم.

برای این روزها - سینما 1

2009-07-18T20:08:00.004+04:30

فیلم زندگی دیگران ( Das Leben der Anderen ) داستان شنود پلیس مخفی آلمان شرقی از زندگی آدم هاست. داستان پلیسی که عاشق زندگی زوجی می شه که سوژه شنودش هستند. داستان درماندگی آدم ها، مبارزه شون، ناامیدیشون، امیدهاشون و تغییرشون.

پ.ن. برنذه اسکار بهترین فیلم خارجی 2007

ما ملت

2009-07-16T03:56:00.001+04:30

دوست زرتشتی من، آدم ها را به شرکت در نمازجمعه دعوت می کنه:).

...

2009-07-10T22:20:00.001+04:30

این را یکی از دوستان فرستاده، با به نویس از پینگیلیش به فارسی تبدیلش کردم و تا جای ممکن غلط هاش را درست کردم. به هر حال روایت دست اوله :

ما رفتیم امیراباد. از اول پارک لاله آدما بودن، ما هم ماشین رو توی یکی‌ از کوچه ها گذشتیم و رفتیم تو جمعیت. اونجا گارد نبود اولش، ساعت ۵:۳۰-۶:۰۰ یک عده ای داشتن شعار میدادن و ماشین ها داشتن بوق میزدن و دستشون بیرون از ماشین بود. ما با جمعیت به تقاطع امیراباد و کشاورز رسیدیم، تعدادی از گارد ضد شورش در این تقاطع در سمت میدان ولیعصر بود و همچنین نمیگذاشتن به سمت میدان انقلاب بریم. چندتا گاز اشک آور به بین جمعیت اندختند. چند تا نزدیک ما افتاد. ما دویدیم توی کشاورز به سمت بهبودی. در سمت جنوب بولوار که با عده ای حرکت میکردیم. و یک تعدادی لباس شخصی‌ با موتور و ون اومدن به سمت جمعیت، ما رفتیم توی پیاده رو ولی‌ اونا با شلیک هوایی و گاز اشک آور اومدن توی پیاده رو و عده ای از جمعیت را دوره کردند که همراه ما هم توشون بود!! بعد به اونا میگفتن که یکی‌ یکی‌ بیاین برین که خوب احتمالا در این صورت میگرفتنشون ولی‌ اونا به هم چسبیدند و با هم گفتن برین. باتون هم بهشون زدن و همراه ما هم ۲ تا باتون خورد و یک کمی‌ هم خونی مالی شد!!

بعد رفتیم از یک خیابونی بالا ولی‌ اونجا هم مردم یکی‌ از سطل اشغالا رو آتیش زده بودند و بالاتر گاردی‌ها ایستاده بودند در فاصلهٔ ۱۰۰ متری. یک مدتی‌ اینجا بودیم و گاردها کم کم داشتن به ما نزدیک میشدند. ما رفتیم تو کوچه. خیلی‌ از مردم در خونه شون رو باز کرده بودن که بیان تو و آب بزنین به سرو سورتتون. آب بخورین. از کوچه پس کوچه رسیدیم به جای ماشین ولی‌ خوب شانس ما الان دور تا در ماشین پر گارد بود. ما یک کوچه بالاتر جلوی یک خونهٔ ایستاده بودیم و ماسک هامون رو هم در آورده بودیم. منتظر بودیم که گاردیا از اونجا برن که با ماشین بریم بگردیم چون به ماشینا کاری نداشتن. حالا هی‌ می‌رفتیم می دیدیم که نه این ها از اینجا برو نیستن.

حالا یک بار که رفتیم سر کوچه یک دفعه یک آقایی از دست این گاردی ها داشت فرار میکرد که ما هم دویدیم و گاردی‌ها هم دنبالمون، این ها چندتا از بسیجی ها رهبریشون میکردن. ما هم دویدیم رفتیم تو همین خونه. این ها شروع کردن به لگد زدن به در و ما رفتیم تو اپارتمان و رفتیم بالا. اول در یک خونه رو زدیم ولی هر کار کردیم راهمون ندادن!! و در همین بین که ما داشتیم التماس میکردیم به این ها با سنگی‌ چیزی شیشهٔ این خونه رو زدن شکستن. رفتیم طبقه بالا خانومی که ما رو تو ساختمان راه داده بود به خونشون هم راه داد. حالا ما اونجا بودیم با دو نفر دیگه. یک ۱۵ دقیقه ای اونجا بودیم. خیلی‌ ترسناک بود چون صدای عربده شون از تو کوچه میومد. بنده‌ی خدا داشت برامون چای درست میکرد که شوهرش رفت پایین و گفت که رفتن دیگه. حالا رفتیم تو کوچه ولی‌ هنوز نمیتونستیم بریم جای ماشین.

اطراف ماشین ما رو کرده بودن پایگاه خودشون. رفتیم و دور زدیم از بالا. بستنی و ماشعیر هم گرفته بودیم که مثلا عادی باشیم. ولی‌ انگار خیلی‌ زیادی تلاش کرده بودیم چون هر کی‌ رد می شد ازمون میپرسید که چه خبر بالاتر!! اطراف پارک لاله پر بود از گاردیا که تا یکی‌ دو ساعت پیش هیچ کس نبود. همه جور گاردی هم بود. لباس شخصی‌، لباس پلنگی، لباس سبز. به نظر میرسید که فرماندهٔ همشون ولی‌ این بسیجی ها بودن. از سر کوچه ای که ماشینمون رو پارک کرده بودیم اول میخواستیم بریم یک جای رو پیدا کنیم که یک ساعتی‌ بشینیم ولی من به یکی‌ از این لباس شخصیها که به نظر میومد که ریسشون باشه، ریشش از همه بلند تر بود :)، گفتم که آقا ماشین ما تو این کوچه است میذاری بریم برش داریم؟ طرفم گفت چرا ماشینت اینجاست؟ منم گفتم انقلاب کار داشتم!! گفت چی‌ کار؟ منم در حالی که می‌گفتم که دیدی دستی‌ دستی‌ خودمو فرستادم اوین!! گفتم می‌خواستم کتاب بخرم کتاب کنکور!!! آقاهه گفت خوب برین بردارین ولی‌ زودی برین من گفتم نزنینم یک وقتی‌، و تضمین کن که نمیزنین!! یارو گفت باشه و داد زد که به اینا راه بدین برن!!

ما هم شدیم ۱۸ ساله و رفتیم ماشین را بردشتیم و یک بار دیگه هم از وسط گاردیها رد شدیم رفتیم خونه!! این بود امروز ما!!

در کل ملت زیاد بودن ولی‌ خیلی‌ پراکنده، شاید به این دلیل که مسیرا زیاد بود و همچنین این که وقتی‌ که جمعیت به ۴۰۰-۵۰۰ نفر میرسید سریع گاز اشک آور میزدن توش. البته تعداد گاردی هم کمتر و پراکنده تر بود.

بیانیه‌ جمعی از وبلاگ‌نویسان درباره انتخابات ریاست جمهوری و وقایع پس از آن

2009-06-28T02:28:00.001+04:30

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق
مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را که بیان می‌دارد «تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پيمايی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

۲ ) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

۳ ) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections and the subsequent events

1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people's legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran's Constitution which emphasizes "Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam."

2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election.

3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government.

A part of the large community of Iranian bloggers

July 26, 2009

Ideas are bulletproof

2009-06-16T20:26:00.002+04:30

One of my friends, Hesam, has sent me this:

"These days we see the struggle of our fellow citizens for freedom in the face of violence, intimidation and unprecedented brutality. To many the future looks dire and the question of the final outcome of the current events is in everyone's minds. I invite you to take a couple of hours off and watch "V for Vendetta" to realize that even if we don't succeed today, one day we will, because this struggle is for the idea of freedom and as V rightly says: 'ideas are bulletproof.'"

استیصال

2009-06-16T19:42:00.002+04:30

استيصال ناظرين امروز، همان غايبان بيرون گود نشسته بر خود ايشان پوشيده‌تر از حاضرين است. سؤال اصلی ناظرين که همان چيستی وظيفه شهروندی است - شهروندی‌ای که به ميل خود به تعليق درآمده - در قبال رخدادهای خانمان‌برانداز وطن بی‌پاسخ می‌ماند. نتيجه آنکه واکنش‌های ناظرين غايب در قياس با وقايع و کنش و واکنش‌های حاضرين به کاريکاتورهايی بيش نمی‌مانند. تظاهرات ساده و مجوز گرفته‌ی اين ناظرين در محيطی امن و آرام برای تأثيرگذاری بر جامعه‌ی ميزبان ستودنی و عبث است. عبث از آن سو که در کوتاه‌مدت منافع ملی ميزبانان بر خلاف تقاضای ناظرين بوده و اين بر هيچ‌کس پوشيده نيست. سويه ديگر اين اعتراضات همان عذاب وجدان ريشه گرفته از تعليق شهروندی است. غايبين شرمسار از فرار خود از بطن ماجرا سعی در جبران غيبت خود هستند، با شعار و انتشار اخبار و حتی نقد و تحليل وقايع، با گذر از خطوط ممنوعه به نيابت از حاضرين بدون آنکه آخر معلوم شود اين گذر خواست آنان بوده يا خود غايبين. به شوق اميدبخشی به حاضرين و فرياد اينکه هستند کسانی دور از خانه که پيگيرند و قلب‌شان برای آن مرز و بوم می‌تپد. انگار که نسل ما را به اجبار از وطن رانده‌اند و اين انتخابی شخصی نبوده. وطن فقط يکی از عوامل تأثيرگذار بر زندگی اين غايبين است، بزرگنمايی اين اثر ديگر کليشه است. تب و تاب ناظرين مستأصل رقت‌بارتر از آن است که خود می‌گويند.

ما بی شماریم

2009-06-16T19:28:00.001+04:30

انتصابات ۶

2009-06-15T08:50:00.000+04:30

انا لله و انا الیه راجعون

انتخابات ۵

2009-06-11T19:47:00.001+04:30

فیلم های این روزهای ایران(مثلن این) رو که نگاه می کنم می فهمم این شعار را: موسوی موسوی پرچم ایران مرا پس بگیر

انتخابات ۴

2009-06-11T04:58:00.000+04:30

من عاشق روحیه شوخ این ملتم.

انتخابات ۳

2009-06-03T20:48:00.001+04:30

ترس.

انتخابات ۲

2009-05-23T04:34:00.001+04:30

دوازده سال قبل یک همچین روزی پنج شنبه بود، با یکی از دوستان در یکی از خیابون های تهران راه می رفتیم و از فردا می گفتیم. با امیدواری پرسیدم یعنی فکر می کنی می شه؟ و خودم حس می کردم که می شه، از در مغازه ها، دیوار خانه ها، هیجان آدم ها. یک نوجوان دبیرستانی امیدوار.

امروز نگاهم و انتظارم از فردای انتخابات با سال ۷۶ خیلی متفاوته. اما سوال همونه یعنی ممکنه؟

امیدواریِ آن روز را از فضای انتخابات آن سال داشتم، اما الان جز شنیده هایی که متضادن هیچ نمی دونم. دلم می خواد امیدوار باشم. من از فردای انتخابات به خاطر شکست نیست که می ترسم، می ترسم دوباره بهم ثابت بشه که ما خیلی تنهاییم. هنوز تلخی حسی را که چهار سال قبل داشتم حس می کنم، و می دونم این بار چندین برابر تلخ تره.

فردا دوم خرداد ۸۸ منتخب آن روزهای ما به ورزشگاه آزادی می ره برای حمایت از یکی از دو نفری که امروز امید ما برای تغییر هستند. امیدوارم فردا ناامید نشیم.

انتخابات ۱

2009-05-16T04:03:00.001+04:30

من رای می دهم، تو رای می دهی؟

ناامید

2009-02-20T20:24:00.003+03:30

رابرت فیسک روزنامه نگار انگلیسی دیروز دانشگاه ما سخنرانی داشت در مورد اوباما، آمریکا و خاورمیانه. کل سخنرانی فضای ناامیدکننده ای را نه فقط برای خاورمیانه که برای کل دنیا تصویر می کرد. فیسک مخالف حضور نیروهای غربی در خاورمیانه است و یکی از چندین دلیلش این که فرهنگ غرب و شرق بسیار متفاوتند، با فرستادن نیروی نظامی نمیشه این فرهنگ را به سمتی که غربی ها فکر می کنند درسته برد. در مورد اوباما هم گفت فکر نمی کنه دولت اوباما حتی بخواد کاری برای صلح انجام بده و یا بتونه.
یک نفر در پرسش و پاسخ از وضعیت زنان و بچه ها در غزه پرسید، جواب این بود متنفرم از روزنامه نگارانی که اطلاعات بی واسطه ندارن و در مورد موضوعی اظهارنظر می کنند، من آدم مناسبی برای جواب دادن به این سوال نیستم چون من در لبنان زندگی می کنم و به غزه نرفتم(به دلیل ممنوعیت حضور خبرنگاران در غزه). جواب فیسک برای من خیلی قابل لمس بود راستش خیلی از نوشته های روزنامه نگاران ایرانی خارج از کشور این مشکل را داره که خیلی وقت ها فضایی که تصویر می کنند با تصویر واقعی زندگی در ایران خیلی تفاوت داره.
در مورد ایران هم چند جا صحبت کرد یکی این که گفت امیدواره خاتمی رای بیاره چون خاتمی می تونه با اوباما حرف بزنه اگر بخواد.
در مورد این که روزنامه نگار باید بدون جانب داری حرف بزنه گفت موضوع ایران هسته ای را ببینین، جمهوری اسلامی برنامه اتمی را شروع نکرد، شاه که پلیس خلیج فارس بود برنامه را شروع کرد و اروپایی ها آن زمان سرودست می شکوندن که نیروگاه را بسازن، این نیروگاه بوشهر که این روزها شیطان قلمداد می شه را آلمانی ها ساختن. شاه خودش در نیویورک در جواب این سوال که آیا شما بمب اتم می خواهید گفت بله وقتی شوروی همسایه ما داره ما چرا نباید داشته باشیم؟ این ها همه در حالیه که من سال 1979 در اتاقی کمی کوچک تر از این اتاق شنیدم که آیت الله خمینی گفت ما بمب اتم نمی خواهیم و بمب اتم شیطان است. بعدها در سال 1984 وقتی عراق گازهای شیمیایی که غربی ها در اختیارش گذاشته بودن را در جنگ ایران عراق استفاده کرد فرماندهان ارتش رفتن و به آیت الله خمینی گفتن این امروز گاز شیمیایی استفاده می کنه فردا اگر ما بمب اتم نداشته باشیم و عراق داشته باشه چطور از خودمون دفاع کنیم. پس امروز اگر حرف بمب اتم و ساختن آن هست، با تاکید می گم اگر، ما باید ببینیم در این روند چطور به این جا رسیدیم.
خیلی زیاد نسبت به خاورمیانه ناامید بود. گفت دو سه سال قبل امیدوار شده بودم وقتی دیدم جوانان لبنانی به کشورشون برمی گردن و نیروی تازه به جامعه می دهند اما بعد از جنگ گروه گروه به امریکا، کانادا و به طور کلی غرب برگشتن تا دور از آشفتگی خاورمیانه زندگی آرومی داشته باشن. این که تا مردم خودشون نخواهند چیزی تغییر نمی کنه و با باقی موندن نیروهای نظامی غربی در خاورمیانه، نه فقط خاورمیانه که همه دنیا جای بدتری برای زندگی خواهد بود.

Doubt

2009-02-11T08:46:00.004+03:30

Sister Aloysius Beauvier (Meryl Streep) : You just want things to be resolved so you can have simplicity back.

Revolutionary Road

2009-01-25T19:24:00.005+03:30

April Wheeler(Kate Winslet) : ... you know what's so good about the truth? Everyone knows what it is however long they've lived without it. No one forgets the truth frank they just get better at lying.

- Kate Winslet won Golden Globes for best atress in drama movies for this movie and she is nominated for the Oscar.

2009-01-13T00:40:00.004+03:30

Slumdog Millionaire won 4 Golden Globes : Best Director, Best Motion Picture - Drama, Best Original Score - Motion Picture and Best Screenplay.

حاشیه

2009-01-12T20:37:00.003+03:30

حاشیه و متن را نباید اشتباه بگیری، هیچ وقت.

Slumdog Millionaire

2009-01-08T09:24:00.014+03:30

Jamal Malik is one question away from winning 20 million rupees. How did he do it ?

A: He cheated

B: He's lucky

C: He's a genius

D: It is written

p.s. Maybe a fairy tale, but why not once in a while enjoying fairy tales specially in beautifully done movies?

اعتماد

2008-12-21T09:53:00.002+03:30

خیلی وقت ها پیش میاد وقتی در کافی شاپی، کتابخونه ای، سالن فرودگاهی یا ... هستی غریبه ای که تا امروز تو را نمی شناخته ازت می خواد یک لحظه مراقب لوازمش باشی تا برگرده. به تویی که نمی شناسه و لحظه هایی نه چندان طولانی در کنارت بوده اعتماد می کنه در مقابل کسانی که ندیده. شاید چون نیاز داره به خودش اطمینان بده برای لحظه هایی که نیست، اگر نه اعتماد به توی نشناخته منطق چندانی نداره؛ در یک جا قهوه خوردن، کتاب خوندن یا منتظر بودن حس مشترکی را ایجاد می کنه که تو را از بقیه متمایز می کنه دست کم به اندازه ای که غریبه ای برای لحظه هایی اعتماد کنه که بودنت نبودنش را پر می کنه.

پیش بینی

2008-12-11T21:17:00.001+03:30

بعد از من کسانی خواهند آمد که عمل خواهند کرد و شما نتیجه عملشون رو خواهید دید.

اشتباه

2008-12-02T00:38:00.001+03:30

عشق های اشتباهی

خیلی وقت ها فکر می کنی که دوستانت، نزدیکانت، آن هایی که برات مهمن اشتباهی عاشق شدن، آدمشون اشتباهیه. خیلی سخته روی رفتارت نشانی نگذاره. به آدم هایی فکر می کنم که به نظرم اشتباهی هستن، یعنی می دونن به نظر بعضی ها (که ممکنه مدت بیشتری با آدم فعلی زندگیشون بوده) اشتباهی هستن؟ یعنی اگه بدونن براشون مهمه؟ فکر می کنن که چرا آن آدم این فکر را می کنه؟ اصلن خوبه که بدونن؟ آدم اشتباهی بودن را دوست ندارم.

Yes, we can

2008-11-08T02:32:00.003+03:30

دو روزی به خاطر سرماخوردگی کمابیش افقی بودم حالا هم هر چی بنویسم همه قبلن نوشتن اما خب هنوز می خوام بنویسمشون.
شب انتخابات امریکا را مثل خیلی های دیگه با یک گروه از دوستان دیدیم. خیلی جالب بود هر وقت دوربین روی طرفداران اوباما می رفت بیشتر و بیشتر یاد دوم خرداد خودمون می افتادم. انگار همه چی داره دوباره تکرار می شه. گریه هاشون، شادیشون، امیدی که به راحتی در صورتشون می دیدی و اعتمادشون به این آدم. حتی این شباهت جالب بود که طرفداران مک کین همه از یک نوع (سفید) بودن، یا دست کم آن جمعی که آن شب جمع شده بودن و سی ان ان نشون می داد همه سفید بودن و طرفداران اوباما از همه قشری بودن، سیاه، سفید، آسیایی، اسپانیایی و در یک کلمه متفاوت.

وقتی می بینی چهل سال بعد از مارتین لوتر کینگ شاید هنوز امریکا به آن جا نرسیده که سیاه و سفید یکی باشن اما دست کم به آن جا رسیده که اگر غیرسفیدی بخواد بتونه حتی رییس جمهور بشه، آره شاید خیلی سخت تر اما بتونه، امیدوار می شی به یک دنیای کمی با موقعیت های برابرتر برای اقلیت ها.
شعار Yes, we can را خیلی دوست دارم، می دونم خیلی رویاییه اما دلم می خواد بگم Yes, we can.

پ.ن. اخبار دیشب سی تی وی (یکی از شبکه های کانادا) فقط خبر تبریک رییس دولت دو کشور را گفت: کانادا و ایران..

درد

2008-10-23T05:21:00.000+03:30

می گن دندونی که درد می کنه را باید کشید، اما اگر بکشیش آن وقت جای خالیش برای همیشه می مونه، شاید بعد از یک مدت دیگه درد نکنه، شاید هیچ وقت دیگه آن درد را نداشته باشی اما جای خالیش همیشه یادت میاره آن را که دیگه نداری.

شاید باید مدارا کنی، کندن و دورانداختن را تنها راه ندونی. آره، درد هر چند وقت یک بار میاد سراغت. شاید باید به این دردهای هرازگاهی خودت را عادت بدهی اما دیگه جای خالی را حس نمی کنی.

نه شاید هم جای خالی بهتر باشه.

شاید هم دردهای گاه به گاه.

جای خالی؟ درد؟

***
دندونم درد می کنه.

قافله عمر

2008-10-19T21:54:00.000+03:30

بیست و هشت سال و یک روز گذشت.

...

2008-10-17T05:50:00.001+03:30

هوای گریه با من

محافظه کارها

2008-10-15T08:32:00.002+03:30

دولت اقلیت محافظه کار با ۱۴۳ تا نماینده رای آورد یعنی ۱۲ تا کم دارن تا اکثریت داشته باشن با کمترین میزان شرکت کننده در تاریخ کانادا، فقط ۵۸٪ رای دادن. الان همه رهبرهای حزب ها دارن برای طرفدارانشون سخنرانی می کنند، جالبه ساعت یک شبه و نخست وزیر داره در مورد برنامه های اقتصادی سخنرانی می کنه یک جمله انگلیسی یک جمله فرانسه.

پ.ن.
۱- تنها حزب موفق انتخابات بلاک کبکه که در کبک اکثریت را به دست آورد و با این اکثریت به هدفشون که دور کردن محافظه کارها از دولت اکثریت بود رسیدن. الان یکی از این گزارشگرها هم گفت تنها رهبر واقعن خوشحال رهبر بلاکه. البته رهبر بلاک تاکید کرده که رای کبکی ها رای به جدا شدن نبوده.
۲- محافظه کارها در تنها استانی که رای بیشتری نسبت به دوره قبل نیاوردن کبکه که یکی از دلایلش کم کرده بودجه هنره که به شدت روی رای محافظه کارها در کبک اثر گذاشته.

انتخابات

2008-10-14T06:15:00.000+03:30

فردا انتخابات سراسری کاناداست، هر حزبی که بیشترین رای را بیاره دولت تشکیل می ده که اگه تعداد صندلی هاش از نصف کمتر باشه دولتش اقلیته. هم چنان آمارها نشون می ده محافظه کارها جلو هستن اما دولت اکثریت نمی تونن تشکیل بدن. چهار تا حزب اصلی سراسری محافظه کارها، لیبرال ها، حزب جدید دموکرات و سبزها هستن. در کبک حزب اصلی بلاک کبکه که جدایی طلبن. این جا یک سری از آمارها هست.خیلی جالبه، خیلی از هنرمندها، روشنفکرها، سبزها، به خصوص سبزها و محیط زیستی ها، می گن به هرکی رای می دین بدینُ به محافظه کارها رای ندین باز هم اثری نداره. یک دلیلش می تونه مشکلات اقتصادی دنیا باشه و این که ملت می ترسن و به نظرشون وقت ریسک کردن نیست که به خاطر هنر یا محیط زیست به محافظه کارها پشت کنن. از طرفی هارپر، نخست وزیرِ، اقتصاد دان هم هست. حالا فردا ببینیم ملت محیط زیست را ترجیح می دهند یا ثروت را.

time

2008-10-09T03:45:00.001+03:30

Time just flies.

دور

2008-09-28T05:52:00.000+03:30

پژواک نمی دونم، این دو روز دارم فکر می کنم که بنویسم و دایم در دور می افتم، دلیل هام هم دیگر را نقض می کنند، فکرم نظم پیدا نمی کنه. هر وقت منظم شدن می نویسمشون.

Quote of the Day

2008-09-16T04:43:00.003+04:30

Those who cannot remember the past are condemned to repeat it

George Santayana

تاسف

2008-09-15T20:04:00.001+04:30

سخنران خانمی هستن که در مورد کتاب خانم دیگری نقد نوشتن و نقدشون در یک مجله آکادمیک چاپ شده. آقای خیلی متفکری از افراد حاضر که کتاب مورد بحث را نخوانده بودن فرمودن من خیلی متاسفم که می بینم یک زن از یک زن دیگر بد می گه.

عنوان نداره

2008-09-15T07:30:00.004+04:30

اول این که من برگشتم.

***

دوم این که هارپر، نخست وزیر کانادا، که یک دولت اقلیت بود حدود دو هفته پیش دولتش را منحل کرد و انتخابات جدید اکتبر برگزار می شه. دولت اقلیت هارپر از نظر اقتصادی به نظر مردم موفقه و کلن مردم ازش راضین. الان نظرسنجی ها نشون می ده که محافظه کارها در محاسباتشون اشتباه نکردن و اگر امروز انتخابات برگزار شه می تونن دولت اکثریت تشکیل بدن.
بانمک این که رییس حزب سبز که امیدوارن بتونن امسال چند تا صندلی ببرن، در سخنرانیش گفت که از مردم می خواد شبکه های کانادایی را نگاه کنن نه سی ان ان. درسته بازی مک کین و اوباما جالبه اما این انتخابات شماست. بعد هم گفت نگین من رای بدم یا ندم دولت ها میان و میرن، حضور شما مهمه.

***

سوم این که چند تایی فیلم دیدم. اولیش که ایران دیدم دایره زنگی بود که کاملن خوب بود. پژواک در موردش نوشته و من دوباره نمی نویسم.
رومن پولانسکی کارگردان لهستانی که سال ۱۹۷۸ در امریکا متهم به س.ک.س. با یک دختر نوجوان می شه و بعد هم برای این که زندان نره از آمریکا خارج می شه و از آن به بعد هیچ وقت به امریکا برنمی گرده. مستند Roman Polanski: wanted and desired داستان این ماجرا را تعریف می کنه. نحوه چیدن داستان و استفاده ای که کارگردان از عکس ها کرده جالبه.
فیلم محله چینی های پولانسکی را هم دیدم. در مورد یک کارآگاه خصوصی که گول می خوره و سعی می کنه بفهمه جریان چیه. داستان چند لایه است و این بسیار جالبش می کنه. تمام داستان از دید کارآگاه تعریف می شه یعنی در تمام صحنه ها جک نیکلسون حضور داره.
دیدن هر سه تا فیلم توصیه می شه.

توهم

2008-08-22T01:25:00.000+04:30

یکی از دانشجوهای کلاس دوستم که زبان درس می ده دیروز فرمودن معلومه به این ورزشکارها گفتن ببازن تا مردم از احمدی نژاد ناراضی شن برن رای بدن که این رای نیاره.

از این جا

2008-08-16T02:32:00.001+04:30

از ایرانی ها که در این المپیک خبری نیست، گفتم کانادا را چک کنم گوگل ۳ تا صفر نشون می ده،‌دنیاییه ها.

***

کانادایی ها در وزن منهای شست کشتی آزاد یک ایرانی دارند، یک فینال ایرانی داشته باشیم جالبه ها.

***

اولین شانس ایران برای طلا حمید سوریان در کشتی فرنگی بود که سه ساله قهرمان جهان شده. امسال پنجم شد، حالا امروز خیابانی گیر داده بود به دبیر فدراسیون که چرا این طوریه و آقای دبیر فرمودن بیست روز قبل از مسابقه ها حسین رضازاده کناره گیری کرد این شد که حمید طلا نگرفت:)) البته بعد معلوم شد نه مربی سوریان را برده بودن نه یک روان شناس. ولی گیر خیابانی به این که یعنی چی حسین نیومد حمید روحیه نداشت جالب بود، بهش نمیومد انتقاد کنه آن هم انقدر رو.
فضای نقد برنامه های ورزشی جالبه، تعارف ها خیلی کم تر شده.

***

بازی ها اصلن خوب پخش نمی شه، تقریبن فقط بازی های ایرانی ها مستقیم پخش می شه آن هم نه همه.

***
برق ما نمی ره:D

***

مانتو ها به شدت غیرجذابن.

***

ملت به شدت غر می زنن.

***

این کتاب ممنوع فروش های خیابون انقلاب دوباره کارشون اساسی رونق گرفته.

***

اگر این قانون حمایت از مردان خانواده تصویب شد و هیچ سروصدایی نشد تعجب نکنین، ملت کلن تو باغ نیستن.

انتظار

2008-08-01T20:25:00.000+04:30

منتظر تماس استادمم که بگه جلسه مون کیه؟ گفت جمعه جلسه داشته باشیم، پرسیدم کی؟ جواب داد بعد از صبحانه بهت زنگ می زنم. این معنیش معمولن می شه ۹ صبح. الان نزدیکه دوازدهه و من منتظرم.

***

دارم فکر می کنم کی بیشتر شهامت داره؟ آن که تا آخر راه را می ره یا دست کم سعی می کنه بره یا اون که وسط راه وقتی فکر می کنه نمی خواد دیگه ادامه نمی ده. به هزینه ریخته فکر می کنم. به این که تصمیم گرفتن سخته و راحت ترین انتخاب همیشه همون بی تصمیمیه ولی اگر بی تصمیمی هزینه ریخته را بیشتر کنه چی؟ یا تصمیم اشتباه. اصلن تصمیم اشتباه چیه؟ درست چیه؟ این کلمه ها معنی دارن؟

***

و من هنوز منتظرم.

واقعیت

2008-07-18T21:37:00.000+04:30

بعضی وقت ها دلت می خواد معنی نوشته ها آن چیزی نباشه که تو فکر می کنی، اگه می بینی زیر عکس نوشته
هزاروسيصدوبيست‌وسه - هزاروسيصدوهشتادوهفت
دلت می خواد همونی نباشه معنیش که می دونی. به اندازه یک کلیک فاصله داری تا دونستن آن چیزی که می دونی و نمی خوای راست باشه.

جوگیر

2008-07-13T00:09:00.005+04:30

از دیروز به طور رسمی راجرز و فایدو(که به نوعی بچه راجرزه) در کانادا آیفون به ملت می دهند. این جا کامل توضیح داده که وضع چه طوره. یک گزارش سی بی سی نشان می ده که قیمت راجرز و مدت زمان قرارداد از نظر گرانی دومینه در دنیا. یعنی اگر آیفون با ارزون ترین قرارداد بگیری باید ۳۰۰۰ دلار فقط پول موبایل بدی در ۳ سال و این صدای ملت را اساسی درآورده طوری که راجرز ارزون ترین سرویس را تغییر داد و به جای ۴۰۰ مگابایت الان ۶ گیگابایت با همون قیمت می ده. البته فقط برای کسانی که تا آخر اوت قرارداد ببندن. حالا جوگیری جریانش چیه؟ من سرویس اشتراکم دو ماهی هست تموم شده، گفتم زنگ بزنم ببینم فایدو چی می گه. اولین جمله منو اینه:

ّIf you are calling about iPhone press * now.

بعد هم که * را می زنی می گه ببخشید ما تموم کردیم اگر می خواین برین تو لیست انتظار فلان دکمه را بزنین. حالا من که دارم میرم ایران و نمی خوام فعلن قرارداد ببندم اما ملت جوگیرن ها. بابا حالا دو روز دیرتر:D (این ملت که گفتم شامل خودم هم میشه ;) )

حساسیت

2008-07-08T23:20:00.000+04:30

در مورد بازی حساسیت ها که مژگان دعوت کرده نمی تونم خیلی چیزی بنویسم چون حساسیت های من الان ها کاملن برای آدم های متفاوت مختلفه و راستش روز به روز تغییر می کنه ولی فکر کنم در کل داره کمتر می شه. چیزهای کلی که رو اعصابم می ره حرف زدن در مورد بقیه با بدجنسیه، دورو بودن و یک چیز دیگه جنسیتی(کلمه فارسیش چه طوریه؟) حرف زدنه که مثلن خانم ها این ، آفایون آن.

تجربه های زنانه

2008-07-05T01:11:00.000+04:30

تا حالا شده خیلی اتفاقی یک چیزی که براتون عادی بوده غیر عادی به نظر برسه؟ امروز یک سری بچه مدرسه ای دیدم و داشتم به دوران دبیرستان فکر می کردم که یاد روزی افتادم که یکی از دوستان پریود شد و هیچ کس نوار بهداشتی نداشت و استرس آن آدم را کاملن یادمه. و از آن موقع دارم فکر می کنم چرا بوفه(یا فروشگاه یا هرچی) مدرسه دخترونه نباید نوار بهداشتی داشته باشه؟ و چرا انقدر این به نظر همه ی ما طبیعی بود؟

Once

2008-06-19T22:01:00.015+04:30

توضیح- برای یکی از دوستان که فکر کرده بود برچسب movies این پست اشتباهه: Once یک فیلم موزیکال ایرلندیه که آهنگ Falling Slowly از این فیلم(آهنگ پایین) امسال اسکار بهترین آهنگ اریژینال را برد.

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you have a choice
You've made it now

حریم خصوصی و آبرو

2008-06-18T20:34:00.005+04:30

این قسمت از نوشته نوید به نوعی بهانه این نوشته است:

دوست من، آبروی افراد چیزی نیست که به این راحتی بازیچه من و تو قرار گیرد. شما می توانی اعتراض به تعرضی بکنی بدون این که عکس فردی که چنین کاری کرده را منتشر کنی و بدون این که نامش را بگویی. چند ماه قبل، این کار با دانشجوی بدبختی که مرتکب عملی خلاف در کانادا شده بود انجام شد و این بار با یک استاد بدبخت تر. چرا به این فکر نمی کنیم که انتشار نام و عکس این افراد در اینترنت به معنی اعدام هویت و شخصیت آن ها تا ابد است؟ به شدت در فرستادن ایمیل ها باید دقت کنیم. در نوشتن پست ها باید دقت کنیم. به خدا این پرده دری یک روز می تواند برای همه ما اتفاق بیافتد. شاید بگویید در مواردی که به احقاق حق یک مظلوم مربوط می شود بدون بوق کردن نام و نشان خاطی نمی توان در جامعه ما احقاق حق کرد. بازهم، بازهم، باید خیلی مواظب بود. آبرو مهم ترین سرمایه ایست که یک فرد دارد و به نظر من اعدام فیزیکی فرد مجازات کوچک تری است در برابر اعدام آبروی فرد.

یک تفاوتی بین جریان دانشجوی مورد بحث و این استاد دانشگاه وجود داره اینه که در اولی یک شخص حقیقی مرتکب عمل خلاف شده و در دومی یک شخص حقوقی با استفاده از امکاناتی که شغلش در اختیارش گذاشته. بین این دو تا تفاوت خیلی زیاده، نوید جان اگر روزی من و تو هم از شغلمون سواستفاده کردیم باید این پرده دری در موردمون اتفاق بیفته. جریان یک ماجرای خصوصی نیست، فکر می کنی اگر این فیلم پخش نمی شد امروز بسیج دانشگاه زنجان و یا رییس دانشگاه قبول می کردن مشکلی وجود داره؟ مگر می شه وقتی دخترهای دانشگاه از رفتن به دفتر کار این آدم خودداری می کردن هیچ آدم مسول دیگری ندونه که این شخص چه رفتاری داره؟ اگر بسیج دانشگاه اطلاعیه می ده که ما قبلن در مورد این آدم تذکر دادیم پس چی باعث شده که رفتارها ادامه پیدا کنه؟ به علاوه حفظ آبرو قبل از هر کس دیگر بر عهده خود شخصه.

کمک

2008-06-13T20:22:00.003+04:30

یکی از دوستان که در یک دانشگاه آمریکایی درس می خونه می گفت در مقدمه ی گزارشی که برای یکی از درس ها نوشته از جواد یساری تشکر کرده به خاطر همراهی:دی شما موقع کار کردن(درس خوندن) چی گوش می دین؟

پ.ن. یعنی هیچ کس هیچی گوش نمی ده؟

وزن

2008-06-12T06:47:00.001+04:30

دیدی بعضی وقت ها سنگینی همه غم دنیا را می فهمی؟ همه غم دنیا شاید نه همون غمی که نمی دونی چیه، که می دونی این نیز بگذرده اما در اون لحظه هست، در اون لحظه ای که انگار زمان از حرکت ایستاده.

s.e.x and the city

2008-06-05T09:06:00.001+04:30

دیدن فیلم س.ک.س و شهر را توصیه نمی کنم، حالا برای خونه دیدن خوبه ها اما نه سینما. بذارین دی وی دیش که اومد یک عصری که حوصله هیچ کار جدی نداشتین و می خواستین یک کم برند معروف ببینین و کمی هم بخندین، ببینینش. خیلی آخر هالیوودیه، هیچ، واقعن هیچ ایده ای نداره. یعنی حتی می تونین حدس بزنین کی وقتشه که همه چی بهم بخوره یا درست شه. نکته مثبتش این که همه آشنان برات ولی همون که گفتم برای خونه خوبه.

پ.ن. اگه ایران هستین که خب طبیعتن این کار را می کنین:)

روزمره

2008-06-01T23:06:00.003+04:30

یک مدت که نمی نویسی نوشتنت نمیاد دیگه.

***

اگه مونترال هستین سینما دوپارک یک مدتیه داره فیلم های برنده کن سال های مختلف را نشون می ده، تا ۱۲ ژوین هم ادامه داره. من دیروز پاریس، تگزاس را دیدم داستان مردی که بعد از ۴ سال گمشدن، پیدا می شه و کمی تا قسمتی فراموشی داره. فیلم یک کم طولانی و خسته کننده است اما به دیدنش می ارزه.

***

س.ک.س و شهر را ندیدم هنوز، همین جوری حس خوبی دارم راجع به دیدنش، امیدوارم ضایع نشم. نظرها که خیلی خوب نیست اما خب چون مدل فیلم خیلی دخترونه است نمی شه بهشون اهمیت داد.

***

با مدل زندگی الان من که شب ها معمولن زودتر از ۱۰ خونه نیستم فیلم دیدن خیلی آسون نیست. اما سریال دیدن که معمولن هر قسمتش ۴۵ دقیقه است کاملن در زمانی که بیدارم و کاری ندارم می گنجه .

الان دارم سوپرانوها نگاه می کنم. یک سریال مافیایی که از سال ۹۹ تا ۲۰۰۷ پخش می شده و به نظر خیلی ها یکی از بهترین سریال های ربع قرنه اخیره. داستان تونی سوپرانو که رییس مافیای نیوجرسیه و سردرگمیش بین اتفاق های زندگی عادی و زندگی مافیاییش، آن قدر که دچار حمله های عصبی می شه و مجبوره با یک روان پزشک حرف بزنه.

از کل جریان های سریال که بگذریم خود تونی خیلی موجود بانمکیه، شیطنت بچه گانه ای که گاهی تو کارها و حرف هاش هست خیلی باحاله و در تناقض با شغلی که داره، مثلن یک بار برای ادب کردن همسایه اش خیلی مودبانه ازشون می خواد براش یک بسته را نگه دارن و با یک لبخند موذیانه دور می شه، صحنه بعد همسایه و همسرش را می بینیم که سردرگم می پرسن فکر می کنی توش کوکایینه؟:))

***

اوضاع تز خوب نیست که البته چیز جدیدی نیست اما وسط هفته قبل فهمیدم یکی از فرض هایی که کردم غلطه، احساس وحشتناکی بود، البته خوشبختانه دو سه روزه تونستم درستش کنم و به نظر میاد حتی نتایج بهتر هم شدن. اما هیچ وقت نمی شه مطمین بود، خیلی حس بدیه.

***

دیشب زیر یک بارون شدید مجبور شدم پیاده راه برم، بعدش خوشم اومد. من همیشه از زیر بارون راه رفتن خوشم میومد اما از بارون های دوش مانند مونترال نه. اما دیشب دیدم اگه یه بارونی خوب داشته باشم اونم خوبه:دی همه این ها یعنی این که بارونی-لازم شدم:دی

***

چه قدر طولانی شد، حوصله تون سر رفت؟

قهرمان

2008-05-17T18:35:00.000+04:30

دقیقه نودوشش قهرمان شدن می دونین یعنی چی؟ یعنی چه می کنه این افشین قطبی.
این تیم ازش شش امتیازم کم شده بودها..

Caramel

2008-05-07T08:01:00.003+04:30

کارامل همون شکر گرم شده ای که باهاش پولکی درست می کنیم را آرایشگرهای لبنانی فیلم کارامل برای اپیلاسیون استفاده می کنند.ته تنها برای از بین بردن موها که حتی گاهی احساسشون را هم با استفاده از کارامل نشون می دن، ناراحتیشون، حسادتشون، خوشحالیشون و شیطنتشون را.
فیلم داستان پنج تا زن لبنانیه که در یک آرایشگاه کار می کنن، لیال که عاشق یک مرد ازدواج کرده است، نیسرین دختر مسلمونی که به زودی قراره ازدواج کنه، ریما که تمایل های هم جنس گرایانه داره، جمال که با بحران میان سالی سروکار داره و رز که خیاطه و با هم خونه نیمه دیوانه اش زندگی می کنه. فیلم کمدی رمانتیکه، همین تلخ بودن فیلم را کم می کنه.
فیلم به نظرم جالبه، البته اگه به دیدن فیلم های شیک هالیوودی عادت نکرده باشیم. اما جدای از فیلم شباهت های جامعه لبنان با جامعه ما خیلی جالبه، این که در بیروت هم باید جواب بدی که چه رابطه ای با غیرهم جنسی که باهاش هستی داری، این که باید برگه ازدواج نشون بدی برای این که بتونی با کسی در هتل بمونی، این که دکترهای گلدوزی کننده وجود دارن که نشان دست نخوردگی برات بیارن، این که مادرها صحبت شب قبل از ازدواج دارن با دخترشون، و کلی چیز دیگه. دیدن فیلم کاملن توصیه می شه.

Persepolis

2008-04-25T19:52:00.000+04:30

این نوشته خورشید خانوم در مورد پرسپولیس را دوست دارم. از این که همه چیز را فقط از یک زاویه نمی بینه، نمی گه اگر داستان زندگی یکی با داستان زندگی من نمی خونه پس یعنی غلوه. این دید را من هم داشتم بعد از دیدن فیلم وقتی برای هندی همراهمون می گفتم که نه این طوری هم نیست، دهه ها را قاطی کرده بودم من نوجوان دهه هفتاد بودم نه شصت، اما دلم نمی خواست این تصویر کشورم باشه. هنوز هم پرسپولیس و سیاهیش اذیتم می کنه اما بعد که به فیلم فکر کردم بیشتر از کلی دیدن ماجرا به عنوان یک ایرانی، فیلم را داستان یک ایرانی دیدم که خوب گفته شده، که با خوانده های من از دهه شصت می خونه و این که طنز داستان را دوست دارم.

خورشید خانوم:
پرسپولیس شاید همه ی قصه ما نباشه، اما قطعا بخشی از قصه ی همه ی ماست. پرسپولیس قصه ایه که باید برعلیه فراموشی خوندش و دیدش، و فکر کرد که چرا اینقدر فکر اینکه "غربی ها" و از ما بهترون ها ببیننش به ما حس بدی می ده. باید فکر کرد چه زخم هایی روی "غرور ملی باشکوه آریایی" ما وارد اومده که از دیدن آینه ای که بخشی از واقعیت های زندگیمون رو بهمون نشون می ده آزرده می شیم و ساتراپی رو متهم می کنیم به تیره و تار نشون دادن فضای ایران.