حرف حساب، باور کنید این چند روز دائم منتظرم یکی این را بگوید. چرا هیچ کس به اصل ماجرا فکر نمی کند؟ انرژی گذاشتن برای چیزی که وقتی منطقی بهش فکر کنیم می بینیم چه قدر کم ارزش است چه فایده ای دارد؟ حتی اگر کار زیادی نبرد و در حد یک email زدن باشد. جماعت، اندکی فکر، اگر به خود شما بگویند آدم x (حتی نه الزاما ورزشکار) در فلان نظرسنجی آن هم از نوع اینترنتی بهترین شده چه قدر احساس می کنید "وای چه اتفاق مهمی، چه آدم مهمی، چه ..."؟ اگر از یک زاویه دیگر هم نگاه کنیم این جریان سرِ آن مسابقه‌ی وبلاگ رادیو آلمان، هم اتفاق افتاد، چرا آن آدم هایی که رای دادند حتی لحظه ای فکر نکردند که چه قدر با دنیای وبلاگ های انگلیسی آشنا هستند؟ من مطمئنم که خیلی از ان ها حتی وبلاگ انگلیسی هودر را هم نخوانده بودند. این ایراد فرهنگی بسیار بزرگیه که گریبانگیر ماست و به خودمان اجازه می دهیم در مورد هر موضوعی نظر بدهیم و اظهار فضل کنیم.

پ.ن. نظر بر ما چه گذشت در این زمینه